Dawn of the night

Arafinwë, ölü bedenlere baktı. Hepsi köleydi, hiçbiri hür değildi. Ya o? O hürdü, emredilene uymak zorunda değildi. Güçlüydü belki.. Ama gücünü özgürlüğünden alıyordu o. Taht odasına çıktı kalenin, abisinin bedeni kalbinden saplanmış bir kılıçla tahtında oturuyordu. Lanet herif, bir köyü tamamen kendi isteği için yok etmiş ve suçunu ona yüklemiş olan herif. Sonra onunla "konuşmak" için kalesine çağırmıştı. Taht odasına geldiğinde nasıl da haykırmıştı "öldürün şu melun iblisi!" diye. Ama hiçbiri tahmin edemezdi, o artık hürdü ve hür insanları ancak hürler öldürürdü. Askerleri, onun için bütün bir köyü yok etmiş olan canavarlar ona saldırmıştı. Ama hayır, o güçlüydü ve onları altetmişti. Sonra abisine hızlı bir ölüm sunmuştu.

Ama ya şövalyeler? Onlar sadece emredileni yapmışlardı, masumdular. Bir anlık öfkenin 5 masum hayatı almasına izin veremezdi. Taht odasından aşağıya uçar gibi indi ve askerlerin bedenlerini yan yana dizdi. Kopuk kafaları yerlerine koydu, kılıçları kalplerden çıkardı. gözlerini kapatırken bir takım büyüleri mırıldandı, ve vücudlar birleşti, hayat bedenlerine geri döndü.

Taht odasına çıkarken yeni yeni uyanmaya başlayan askerlere bağırdı," gidin ve kralınıza söyleyin, bunu yapan bir özgür insandı!"

Fakat askerler ayağa kalktıklarında kıpırdamadılar. biri "heaaaarrghh" diye inledi.. KArdeş baktı onlara ve gözlerindeki yaşamın ışığını göremedi.. Hepsi birer zombiydi şimdi..

Köleleri olmuştu Arafinwëin, ve Arafinwë özgürlüğü ararken, efendi olmuştu. Nefret ettiği şeye dönüşmüştü. Ağır ağır taht odasına çıktı, orada ölen askerlerin ve abisinin kanıyla yere çeşitli semboller çizdi, ve abisini öldüren kılıçla, sonsuz özgürlüğe kavuştu...